retour home
retour boek overzicht

‘Jeu de boules is een spel dat verbroedert’

Speler Jeu de Boules, Liesbeth Boersma
retour overzicht
boek
   
 

“Jeu de boules, was dat niet iets voor oude mensen?”

 

Liesbeth Boersma-Van Tilburg

 

Een lieflijk pleintje in Zuid Frankrijk, met platanen, een terrasje en wat knorrige Fransen die fronsend vragen: ‘ Weet je wel zeker dat je dit kunt? Dat was Liesbeth Boersma-van Tilburgs  eerste kennismaking met het echte jeu-de-boules-spel. En ze was meteen verkocht.
Pure liefde bracht haar ertoe om het spel te leren. Haar vriendje van destijds, tegenwoordig haar echtgenoot, was van kinds af aan een gepassioneerd bouleur. Hij kreeg die passie van zijn familie mee. En deze Roosendaalers spelen niet met plastic ballen, maar met die echte Franse, zware ijzeren gevallen.

,,In het begin vond ik het een wat vreemd verhaal”, zegt ze eerlijk. “Jeu de boules, was dat niet iets voor oude mensen?” Maar vooruit, ze zou het zich wel laten leren. Binnen de kortste keren leerde Liesbeth hoe ze deze zware ballen het beste kon hanteren. Niet super, maar goed genoeg. ,,Balgevoel had ik blijkbaar al, omdat ik ooit hockey had gespeeld. En toen we in onze allereerste vakantie op zo’n typisch pleintje terechtkwamen, sloeg ik in ieder geval geen modderfiguur.”
Jawel, de fronsende Fransen hadden het nakijken. Liesbeth: ,,Ik was niet zenwuwachtig, sterker nog, ik heb er vanaf het begin van genoten. Het is een heerlijk spel. Het vraagt om concentratie, maar daarnaast is er tijd zat om een praatje te maken met je medespelers. Voor mij is het de beste manier om contact te maken met de Franse bevolking. Het is een spel dat verbroedert.
De laatste tijd, nu we kinderen hebben, zit ik meer aan de kant om op de kinderen te passen terwijl mijn man speelt. Maar ook dan maak je makkelijker contact. Ook op de campings, waar we tegenwoordig meer verblijven, is het een geweldige manier om in gesprek te raken. En dat aspect, die gezelligheid, dat vind ik het meest aantrekkelijke aan jeu de boules.”

,,Ik ben geen fanatieke sportvrouw, nooit geweest. Ik ben in 1970 geboren, in de Raadhuisstraat in Roosendaal. Ik was het tweede kind, ik heb nog een oudere broer. Mijn ouders zijn ondernemers, ze zijn begonnen met een groothandel in automaterialen. Ik vond het heerlijk om in de binnenstad te wonen, alleen van buitenspelen kwam niet veel. Mijn ouders vonden dat ook niet zo’n goed idee, zo in de binnenstad. In de jaren 80 zijn we naar Kortendijk verhuisd, toen nog een wijk aan de rand van de stad die aan de weilanden grensde. Maar ik was voorgoed verloren voor het buitenspelen, denk ik. Zoals je over andere kinderen hoort, dat ze dagenlang wegbleven en door de weilanden en de maïsvelden denderden, dat heb ik nooit gedaan.
Ik was nu eenmaal niet zo’n buitenkind. Toch ben ik gaan hockeyen, maar toen zat ik al op de middelbare school. Balgevoel had ik wel en ik was redelijk fanatiek, maar nooit bloedfanatiek. Dat zit er bij mij gewoon niet in. Ik heb ook die behoefte niet om een sterspeelster te worden. Dat geldt voor iedere sport, dus ook voor jeu de boules. Dat is voor mij een leuk spelletje, dat ik een half jaar kan negeren, om er dan ineens weer mee aan de gang te gaan. Het is ook een sport die je vrij gemakkelijk weer op kunt pakken.

Ik doe al zo’n tien jaar mee aan de Kadeboules in Roosendaal, met enkele onderbrekingen vanwege zwangerschap.  Een geweldig evenement, dat een beetje de sfeer heeft van de Franse pleintjes, ook al is het plein een stuk groter en moet je er de platanen wel bij denken. Trouwens, die sfeer wordt weer goed gemaakt door het straattheater van de ‘ Franse Adel’ en het antiekmarktje er omheen.  Daar mag ik graag een dagje gaan spelen.”

Ze mag dan geen sterspeelster zijn, maar als ze staat te wachten op haar beurt, verraadt zich, door de manier waarop ze de ballen in haar hand houdt, toch de ervaren speelster in haar. Het is haar eigen setje uiteraard, niet glimmend en nieuw en recht van de sportzaak, maar oud, dof en bekrast, getekend door het spel. 
,,Iedereen heeft ook een typische wachthouding, waaraan je de concentratie kunt aflezen”, erkent ze. ,,Als ik speel, neem ik het spel wel serieus. Als ik sta te wachten, dan ben ik al aan het spelen. Je kunt ook niet zomaar wat doen, dat lijkt wel zo voor een buitenstaander, maar er is toch een behoorlijke dosis concentratie nodig. Maar  om die concentratie een hele dag vast te houden?. Na vijf spelletjes kun je die wedstrijdspanning niet altijd meer opbrengen. Als je er dan ook nog een glaasje bij drinkt, zoals sommigen doen, tja… daar onderscheidt zich een recreatiespeler van een echte wedstrijdspeler.
Samen met mijn schoonzusje vorm ik al jaren een koppel. We kunnen het best goed, en als we winnen, dan hebben we daar ook plezier in. Maar o wee, als we er zo’n stel fanaten treffen. Van die verbeten werpers, die op elkaar mopperen als het misgaat, die iedere centimeter betwisten. Dat is niets voor mij. Dan zijn wij tweetjes eigenlijk al uitgespeeld. Willen ze zonodig winnen? Laat ze dan maar winnen, zeggen we tegen elkaar. Wij hebben liever gewoon een leuke dag én we willen elkaar aan het eind van de dag nog gewoon kunnen aankijken.
Je kunt me met recht een gezelligheidsdier noemen.  Die hang naar gezelligheid kan ik ook heel goed kwijt in mijn werk. Samen met mijn man run ik Kinderspeelpaleis Joepie in Breda. Een plek waar kinderen overdekt kunnen spelen en waar je eigenlijk voortdurend bezig bent met het verzorgen van sfeer en gezelligheid. Mijn man en ik hebben de taken verdeeld. Net als bij het jeu de boules is hij meer de doener en ik meer de denker er omheen. We verzinnen nieuwe dingen en voeren ze samen uit. Dat werkt prima voor ons.”
In het Bredase kinderspeelpaleis is nog geen jeu-de-boulesbaan. Toch zou die er best kunnen komen. ,,Kinderen vinden het ook een te gek spel”, weet Liesbeth. ,,Die van mij, vier en zes jaar oud, vinden het prachtig. Vooral mijn zoontje voelt met zijn zes jaren het spel al goed aan. Mij hoor je allang niet meer zeggen dat het een spel voor oude mensen is.”

 

 

 

 

 

 

 

 
december 2004
retour overzicht
boek
retour home
   
   
   
   
   
   
r