retour home
retour boek overzicht

Vreugde en verdriet liggen op het sportveld áltijd dicht bij elkaar

Organisator Atletiek, Cor van Beurden
retour boek overzicht
   
 

‘Hardlopen is virus, dat mij 37 jaar geleden ineens te pakken had’

 

Cor van Beurden

 

Cor van Beurden is geen hardloper van huis uit. Zijn ouders zagen niets in verenigingen of vrijetijds gedoe. Geleerd en gewerkt moest er worden.  En daar hield je je dan aan, zegt Cor. Maar toen hij eenmaal een paar jaar getrouwd was, begon het te kriebelen. Op zijn 28ste vond  Cor dat hij wat aan zijn gezondheid en zijn conditie moest gaan doen en hij sloot zich aan bij de Roosendaalse atletiekverenging Thor. Nu, 37 jaar later, loopt hij daar nog steeds rond, nu onder andere  als organisator van de halve marathon van Roosendaal.
Hij heeft uiteindelijk 35 jaar aan loopsport gedaan. Nooit op hoog niveau, nooit als uitblinker (ja een paar onderlinge wedstrijdjes gewonnen) maar altijd voor zijn plezier. ,,Ik werd echt geraakt door het lopen”, vertelt hij. ,,Al snel trainde ik drie keer in de week, na mijn werk bij General Electrics in Bergen op Zoom. Voor die trainingen moest het huiselijk leven vaak wijken. De keren dat er met het eten is rekening gehouden, zijn niet meer te tellen.
Nee, ik ben nooit lopend naar mijn werk gegaan. Ik hou er niet van om langs de grote weg te lopen, Ik loop veel liever lekker in het bos. Trainen houdt niet alleen in dat je een stuk weg overbrugt, behalve met duurtrainingen moet je ook eens met snelheid bezig zijn, je doet bijvoorbeeld een intervaltraining van vier keer 1000 meter. Dan schiet het niet op om zo naar je werk te gaan.”

Cor was met zijn 28 jaar eigenlijk te oud om nog aan sporten te beginnen. ,,Tenminste, voor topsport was het te laat. Maar juist in die tijd, in de jaren 60, kreeg de recreatiesport steeds meer aandacht. Daardoor gingen atletiekverenigingen zich niet meer alleen op topsport richtten, ze gaven juist de trimmers steeds meer kansen en aandacht.”
Dat betekende ook een gigantische toename van het aantal toernooien en wedstrijden. Binnen de club leidde dat tot een hoop extra werk. Cor realiseerde zich dat ook en binnen een jaar zat hij in het bestuur van Thor. In de loop der jaren heeft hij heel wat taken voor de atletiekvereniging verricht. Hij was voorzitter, penningmeester en jurylid.
Cor organiseerde in de jaren 70 en 80  samen met anderen tal van wedstrijden op de atletiekbaan in Roosendaal: niet alleen hardlopen over 100, 200 of 400 meter, maar ook alle technische nummers, dus ook de estafette, het hordenlopen, discuswerpen en speerwerpen. Ook was hij mede-initiatiefnemer van de avondvierdaagse.
Begin jaren 90 kreeg de wegatletiek steeds meer waardering en alle grote steden organiseerden een eigen marathon. Thor vond dat Roosendaal niet kon achterblijven en zo zette Cor de halve marathon op. Een halve? ,,Een hele marathon was wel wat veel van het goede.”
Microfonist was hij ook, nog steeds trouwens. Niet alleen bij de halve marathon, ook bij al die baan- en jeugdatletiekwedstrijden.  Speaker, zegt men tegenwoordig ook wel. ,,Hoe je het ook noemt, het is een leuk, maar tijdrovend karwei”, zegt Cor. ,,Want je moet wel alle spelers en hun prestaties kunnen noemen. Daar kruipen heel wat voorbereidingsuurtjes in.”

Maar hij vindt het allemaal ontzettend leuk om te doen. De schoolatletiekwedstrijden liggen hem bijvoorbeeld na aan het hart. ,,Daar zie je de meest pure emoties. Als er een estafettestokje valt, is de wedstrijd voorbij. Voor die kinderen lijkt het het einde van de wereld. Ik probeer ze dan uit te leggen, dat vreugde en verdriet op het sportveld áltijd heel dicht bij elkaar liggen. Maar tegelijkertijd wil ik ze bijbrengen dat dat niets af hoeft te doen aan de manier waarop iemand zich heeft voorbereid en aan het plezier in het sporten.”
Sport en emotie horen bij elkaar, vindt Cor van Beurden. ,,Ikzelf laat emoties ook steeds makkelijker zien. Zoals toen twee jaar geleden, vlak voor de marathon, de burgemeester daar ineens met  een koninklijke onderscheiding stond. Dan gaat er van alles door je heen. Je hoort de burgemeester opnoemen wat je allemaal hebt gedaan, en je schrikt er zelf van. Zoveel? Dat had ik zelf niet verwacht. Dan hoor je ineens het stemmetje van een kleinkind en dan zie je je kinderen en je kleinkinderen ineens achter in de zaal staan. Het was een prachtige ervaring, zo ontroerend. In mijn woordje wilde ik mijn vrouw Diny bedanken, want het klinkt als een cliché, maar zonder haar had ik het echt allemaal niet kunnen doen.
Het is een baan naast een baan, ook al is het vrijwilligerswerk. Bij General Electrics werkte ik als manager douane en verzekeringen. Ik denk dat het al die jaren zo goed samen is gegaan, omdat ik in ieder van die twee werkplekken wel wat opstak dat ik op de andere kon gebruiken. Het is mooi meegenomen dat je gewend bent om te speakeren bij wedstrijden, als je op je werk voor een groot gezelschap een presentatie moet geven. Aan de andere kant levert het werken bij zo’n groot bedrijf je weer inzicht op, hoe grote organisaties werken en hoe mensen op elkaar reageren.”

Sport werkt verslavend, sport is vreugde en trots, vindt Cor verder. ,,Soms betekent het ook verdriet en frustratie. Ik zie dat al 37 jaar gebeuren bij wedstrijden van Thor en in heel sterke mate bij de Roosendaalse halve marathon. Hoewel, daar vind ik toch de trots en de vreugde overheersen. Want de halve marathon betekent wat in Roosendaal. Die leeft! Ieder jaar komen er zo’n honderd mensen op cursus bij Thor. Een cursus hardlopen. Weet je wat heel vaak de doelstelling is voor deze mensen om mee te doen? Dat ze de halve marathon willen lopen! En dan doen ze die cursus en ze ontdekken hoe leuk het is om in groepsverband lekker te sporten en ze genieten van de sociale contacten. Dan blijven ze, en een tijdje later zie je ze inderdaad bij de halve marathon aan de start staan. Of bij de tien kilometer, als ze het voorzichtig willen aanpakken. Maar ze zijn er! Ze doen het toch maar en ze zijn zo zenuwachtig als de pest. Zo belangrijk is het voor ze! Hardlopen is een virus.”

,,Precies datzelfde virus had mij 37 jaar geleden ook ineens te pakken. Ik vond het heerlijk dat ik zo aan mijn conditie kon werken. Zo’n lange afstand lopen, het feit dat je doel bepaald is, dat je jezelf stimuleert om je prestaties te verbeteren, daar krijg je echt een heerlijk gevoel van. Na afloop ben je echt lekker moe. En het gekke is, je komt zo fit als een hoentje onder de douche vandaan. Ja ik weet dat dat waarschijnlijk ontstaat door de adrenaline en endorfine die vrij komen in je lijf. Dat kan verslavend werken.
Ik neem aan dat er hardlopers zijn die zich helemaal door de behoefte aan die kick laten leiden. Misschien dat ze wel eens de grens tussen prestatiedrang en fanatisme overschrijden. Maar aan de andere kant, kan topsport wel zonder fanatisme?”

Daar zjn trouwens verschillende soorten van. Onze halve marathon is een voorbeeld van een evement dat zonder ongezond fanatisme kan. Daar heeft Thor bewust voor gekozen.” ,,Ik bedoel,”  zegt Cor, ,,dat onze organisatie niet fanatiek op zoek is naar grote namen. We vinden dat iedereen welkom is bij dit sportevenement en maken geen onderscheid  tussen recreanten en topsporters. De enige voorwaarde die we stellen, is dat de deelnemers voldoende getraind hebben.
Andere grote marathons nodigen toppers uit, en betalen daar dan flink startgeld voor. Dat doen ze om het publiek te behagen. Maar hebben wij dat nodig? Iedere keer trekken we toch zo’n 20.000 toeschouwers.
Topsporters betalen betekent alleen maar dat je meer sponsorgeld nodig hebt, en dat heeft dus ook consequenties voor het inschrijfgeld, dus hebben wij besloten om dat niet allemaal te doen. Voor ons staat de olympische gedachte, het plezier in het samen sporten, voorop. Dus wij stellen: iederéén is uitgenodigd. En op die invitatie kwamen die afgelopen jaren toch steeds zo’n 2000 deelnemers af. Daaronder waren trouwens toch een paar mensen van naam, geen wereldtop misschien, maar wel mensen die in Nederland zeker, maar toch ook in het buitenland wat in de melk te brokkelen hebben. Florence van Rijsbergen bijvoorbeeld, Ingrid van Hulst en Ineke Stofmeel, toppers uit deze regio. Of Huub Maas, Jeroen van Damme en Dennis Klasen, " zegt hij met enige trots.
 
Op de erelijst van de halve marathon prijken verder nog namen als Joerie Schoffelen, Rachad Hicham, Jos Lemmens, Dominic Kipchumba, Chantal Koole en Marina Mischljanova. ,,We zijn blij dat die mensen begrijpen waar het hier eigenlijk om gaat”, stelt Cor. ,,En datzelfde geldt voor onze sponsors. Ze zijn ontzettend enthousiast over onze filosofie. Verlascon bijvoorbeeld, is nog maar sinds kort sponsor. Dat is een leuk verhaal: vorig jaar na de wedstrijd kwam de directeur, Ger Hermans, naar me toe. Of er nog een plaatsje was voor zijn bedrijf bij de sponsors, want hij vond dit zo’n ontzettend goed evenement. Kijk, daar groei je van als organisator.”
Bij General Electrics heeft Cor zijn pensioen bereikt. Maar bij Thor werkt en organiseert hij nog volop. Hardlopen is er niet meer bij. Een hardnekkige blessure aan zijn hamstring heeft de loper in Cor de das om gedaan. ,,In het begin vond ik het verschrikkelijk”, erkent hij. ,,Nog trouwens, als ik een groep lopers voorbij zie komen, dan voel ik een steek van jaloezie en heimwee. Maar je moet je er bij neerleggen. Nu wandel ik veel en ik fiets. Dat doe ik samen met Diny. Heeft zij er eindelijk ook eens iets aan…”

 

 

 

 
december 2004
retour boek overzicht retour home
   
   
   
   
   
   
r