Dit moet in de krant
Ik kwam laat thuis van mijn werk voor de krant en zette net wat dozen op de aanrecht toen iemand mijn achtertuin binnenstruinde.
Saunabruin en gehuld in een kanariegele jurk. Zonder inleiding en zonder adem te halen, overlaadt ze me met een stortvloed aan informatie en vragen. Het komt er op neer, dat haar kleindochter is geboren en dat er nu vijf generaties op een rij in haar familie zijn. Dat is uniek, stelt ze en er moet een fotograaf van het dagblad komen, maar ze hadden nog niet teruggebeld en of ik het even wilde regelen. Ik beloof in het weekend even naar de redactie te bellen, 'Waarom nu niet?'- 'omdat ze er nu niet zijn mevrouw', en krijg haar met enige aandrang naar buiten. Maar niet zonder de belofte dat ik haar maandag voor twaalf uur laat weten hoe het erbij staat.
's Maandags bel ik haar om te vertellen dat ik de volgende dag om drie uur langskom voor een verhaaltje, met een fotograaf. 'Dat weet ik al, want ik heb net zelf al gebeld,' kwekt ze terug in de telefoon. Ik vind haar steeds minder sympathiek.
De volgende dag klokslag drie uur bel ik aan op het opgegeven adres. Een jonge vrouw met een wat wazige blik doet open. Hallo, ik ben van de krant. Geen reactie. Dan, als of er ergens een luikje open gaat: dan.. moet.. je .. maar .. even.. binnen.. komen." Inwendig zucht ik, dit gaat leuk worden, maar uiterlijk opgewekt stap ik naar binnen. "U bent de moeder?" Ze is de moeder. Ze gaat me min of meer voor naar de keuken, waar ze zich zwijgend naast het aanrecht opstelt.
Achter in de keuken zit de kanarie, voor de gelegenheid gehuld in parkietenblauw te delibereren met de fotograaf. De goede man had om een lijstje met namen gevraagd, als onderschrift voor de foto.
Daar heeft hij spijt van, want ze staat er op hem van een compleet informatiepakket te voorzien, alle leeftijden en levensverhalen en levensverwachtingen.
Aangezien ik nergens kan gaan zitten om te schrijven, kan ik daar nog niet mijn voordeel mee doen.
Naast de keukentafel staat een oudere vrouw. Ik schat haar in op de overoma. "Ik kan niet meer schrijven," vertelt ze me onverwacht. "Kijk maar" , en ze tilt haar rok op. Er wordt een scheve knie zichtbaar. "Ik heb een beroerte gehad. Nou kan ik niets meer. Ik ging altijd zo graag dansen."
Parkiet-kanarie is eindelijk klaar en de fotograaf ontsnapt. Hij slaat een kopje koffie haastig af. Als ik later de koffie proef, begrijp ik waarom.
Dan word ik eindelijk naar de huiskamer begeleid, waar een nog oudere vrouw geduldig zit te wachten. Over-overoma. "Dat is Mien," stelt de kanarie voor. "Of zullen we Mientje laten zetten in de krant," gooit ze een probleem in de groep. "Hoe staat mevrouw bekend in het dorp? probeer ik een oeverloze discussie voor te zijn. "Goéd," zegt de mevrouw met de hersenbloeding. "Ze staat héél goed bekend. Wij allemaal trouwens. Omdat we altijd samen gingen dansen, maar dat kan ik nu niet meer. Vanwege die hersenbloeding."
Uiteindelijk lukt het me toch om alle namen op een rijtje te krijgen. Dat valt niet mee, want er zijn een aantal dames gescheiden en de jonge moeder woont samen. Ik probeer wat lijn in het verhaal te krijgen. Wat hebben de vijf generaties gemeen? "Dansen," roept Over-overoma enthousiast. Ik had het kunnen weten. "Maar dat kan ik nu niet meer," is het overbekend refrein.
Alleen de jonge moeder is niet zo'n danser. "Ze is niet zo vlug meer," zegt de kanarie bezorgd.
"Ik.. ben.. meer.. voor. hardrock.." legt moedertje uit.
Of haar dochter een danser wordt, durft ze nog niet te zeggen. "Meer een hardloper,"zegt ze bedachtzaam. "Ze heeft nu al zulke grote voeten."
Nb
Verantwoording
Het jonge moedertje in dit verhaal is wat later overleden, hoorde ik. Dat is één van de redenen waarom dit haarscherpe verhaaltje lang op de plank bleef liggen. Nu ik zelf een lichte beroerte heb gehad, voelt het verhaal ook meer als zelfspot en vind ik dat ik het mag publiceren.
Mieke
.
Komieke